The Diplomat, The Action Star, and The Gentle Bully

 

Sa isang kakaibang halimbawa ng pampublikong diplomasya, nagbitiw si Chinese Ambassador Jing Quan ng isang linyang tiyak na tatatak sa kasaysayan:

"If we want to use force, we may easily win. But no, we will not use force."

Napakasweet. Walang mas magandang paraan para ipakita ang pagnanais ng kapayapaan kaysa ipaalala sa mas maliit mong kapitbahay na kaya mo siyang durugin kung gusto mo, bago ka makipagkamay. Katumbas ito ng isang higanteng bully sa kanto na nakatayo sa tapat ng gate ninyo, nagpapatunog ng mga kalbaryo ng kamay, at nagsasabing, "Hindi kita sasaktan ngayon, kaya dapat magpasalamat ka sa kabaitan ko."

A. [ ANG SINABI NG DIPLOMAT ] 

• "Kaya naming manalo kung gagamit ng dahas." 

 [ ANG TUNAY NA IBIG SABIHIN ]

• "Tingnan mo 'tong malaking kamao ko."

B. [ ANG SINABI NG DIPLOMAT ] 

• "Pero hindi kami gagamit ng dahas."

 [ ANG TUNAY NA IBIG SABIHIN ]

• "Magpasalamat ka dahil hindi ko muna ginagamit."

C. [ ANG SINABI NG DIPLOMAT ] 

• "Mabuti at makatwiran kami."

 [ ANG TUNAY NA IBIG SABIHIN ]

• "Ang kalayaan ninyo ay depende sa pahintulot namin."

Nang akala natin ay doon na matatapos ang sarswela, biglang pumasok si Senator Robin Padilla—hindi bilang tagapagtanggol ng sovereign rights ng Pilipinas, kundi bilang unofficial PR Officer ng Chinese Embassy.

ANG PAG-IBA NG PAPEL SA SENADO

 A. INAASAHANG PAPEL NG SENADOR NG PILIPINAS: 

• Ipagtanggol ang Saligang Batas at ang karagatan. 

• Humingi ng respeto sa pambansang sovereign rights. 

B. ANG NAPILING PAPEL NI ROBIN PADILLA:  

• Kumpirmahin sa mga Pilipino na ang Ambassador ay  isang mabait, matalino, at kagalang-galang na tao. 

• Maging tagahawak ng mikropono para sa dayuhan.

Nakakapagtaka kung paano ang isang dating action star—na ang buong karera sa pelikula ay nabuo sa pakikipaglaban sa mga nang-aapi—ay biglang naging tagapaliwanag at tagapagtanggol laban sa pananakot ng dayuhan. Nasaan ang bayani na lumalaban sa bully? Hayun, hawak ang mikropono ng bully at sinasabi sa atin na magpasalamat tayo.

Basta may maling panig sa kasaysayan, makakaasa ka na, nandoon si Robin Padilla, nakatayo at buong-pusong nagtatanggol. Hindi para sa mga Pilipino huh?

Sa puntong ito, ang pananahimik ay hindi na pagiging neutral—ito ay normalisasyon ng panggigipit.

Ang Pilipinas ay isang soberanong bansa. Hindi natin kailangang humingi ng permiso para maglayag sa sarili nating exclusive economic zone. At lalong hindi natin kailangang magpasalamat sa isang dayuhang kapangyarihan dahil lang pinili nilang huwag tayong bombahin ngayong araw.

ANG PRINSIPYO NG SOBERANYA  

1. Ang paggamit sa sariling dagat ay HINDI nakadepende sa China. 

2. Ang pag-iwas sa karahasan ay obligasyon sa UN Charter, hindi favor.  

3. Ang karangalan ng bansa ay hindi ipinagtatanggol ng senador na umaarte bilang PR manager ng foreign embassy.  

Hindi tayo naghahanap ng giyera. Pero hindi ibig sabihin niyon ay dapat tayong magpasalamat sa isang sweet na pananakot.

Dahil ang isang soberanong bansa ay hindi nagpapasalamat dahil lang hindi siya sinasaktan ng mas malaking kapitbahay—ipinaglalaban niya ang kanyang karapatan nang nakatayo at walang takot.